Paris, nice to see you again!

Momenteel bevind ik me in Parisss! Binnekort gaan we alweer terug, vanochtend vertrokken maar vandaag heb ik niet stil gezeten, knap hè?

Om half zes opstaan is nou niet bepaald mijn hobby, maar no matters what ik doe het ergens voor! Lopend naar het station bepakt en bezakt kwam mijn zus weer zeurend tegen mijn kop - ze wilt nog steeds niet toegeven dat ze een ochtendhumeur heeft, zucht.
In Parijs werden we verwelkomd door de (naar mijn gevoel) stinkende stank, beige kleurige huizen lijkend op die van Luxenburg en de vele vrouwen met hakken, perfect gecombineerd. Alhoewel je ook een paar mensen hebt die proberen er modieus uit te zien... maar vaak onder de categorie 'hopeloze mislukkelingen' eindigen. Sorry guys die ik beledig, life's hard.
We zijn naar de Mona Lisa geweest.. en wat een afknapper! Hij was zo klein... en daar heeft iedereen het dus over...'Mona lisa wauw!', 'De mona lisa is een beetje klein haha. En we kwamen nog langs de eifeltoren, hét hoog(s)te punt van Parijs. Maar om een uur te wachten voor een liftje in de toren hell no.
Die avond was het wel gezellig... alleen het avondeten was een beetje raar. We stapten een Frans restaurantje binnen en we kregen de menukaart, nietsvermoedend natuurlijk. Daarna vertelde de man ons ook wat de speciale gerechten van de dag waren, dus konden we daar óók uit kiezen. Mijn vader zus en ik kozen voor iets van de menukaart, en mijn moeder iets van de speciale gerechten. Maar toen wij aanwezen wat we op de kaart wilden schudde hij zijn hoofd en zei iets over dat we het vast niet lekker zouden vinden. Hij wou ons dus niets van die menukaart geven eh, dus konden we uit 3 speciale gerechten kiezen.
1. De achterkant van een vis
2. Eend
3. Varkendsvlees
Wij wigerde 1 en 2 te nemen. Dus namen we 3, de man zei dat het lekker was. Even later kwam hij terug met ons eten, lekker dachten we. Het vlees was zooo taai, dat het niet smaakte. En ik at het met tegenzin op maar het laatste stuk kon niet neer binnen dus moesten we maar zien genieten van de aardapellen die we kregen. En mijn vader had het laatste stuk zelfs in een papiertje gedaan en weggegooit het ging gewoon niet weg. Later kwam de man en vroeg of het lekker was, we zeiden ja, en de man zei: dat heb ik toch gezegd? En ik kon het niet laten om niet te lachen... hopelijk heeft hij mijn lach positief opgevat....